Buscar este blog

miércoles, 22 de octubre de 2008

Máis do mesmo...

E xa van quedando menos, si tiñamos 1000 ríos, agora debemos de andar cerca do empate entre ríos e desfeitas (que noutrora eran ríos) tan só neste ano, Xallas, Ulla, Sar, Eume, Catasol, Furelos, Gallo, Grande, Mandeo, Anllóns, Mero, Landro, Leiro, Tambre, Umia, Lenguelle... ¡meu Deus, non podo lembralos todos!. E difícil, pero que moi difícil tratar de expresar con palabras o que realmente se agolpa nos meus miolos. Mira que levamos tempo os pescadores dicindo que esto vai de mal en peor, que a este paso non queda unha soa troita, que os ríos están sucios e cheos de lixo, incluso a algúns dóusenos por botar unha man e tratar de aliviar o peso da sociedade dos nosos cauces fluviais, e nada, nin p…. caso, e ainda por riba temos que escoitar cousas como “Esta xente non son pescadores nin nada, somentes queren crear alarma social con interes políticos…” “Estos “frikis” da pesca non fan máis que protestar”, “os pescadores teñen a culpa de que os nosos ríos estexan sen troitas”… Así nos loce o pelo. Mentras algúns se adican a tirar merda por riba dos que estamos alerta e coidamos con celo do pouco que nos deixaron os nosos pais, os nosos ríos seguen a morrer e os que de verdade poderían tratar de poñer arranxo a toda esta desfeita miran cara outro lado esperando que lles chegue a xubilación e poder pasarlle a pataca quente ao que veña detrás.
A este paso acabaremos como os pobres cazadores… (refírome aos da nosa terra, aos cazadores de toda a vida), pescando dous días a semana, nunha charca onde días antes de levantala veda nos botarán unha palada de peixes de extrana procedencia xenética, para que os pescadores sintamos que o noso deporte ainda está vivo.
Tan só nos queda seguir patexando, e seguir metendo o dedo na ferida aberta da nosa castigada natureza, que vemos como día a día vai a menos, e vai morrendo soa, con tan só unha pequena morea de parentes arredor do seu leito “os frikis pescadores”, mentres o resto esperan que morra para botar unha palada de terra enriba e si é posible construir unha urbanización. ¿qué herdanza lles deixamos aos nosos fillos?¿este e o pais que queremos que os nosos fillos e netos disfruten? Si é así, eu báixome na seguinte parada ¿e vostede?.

Suso Vilar – Presidente de S.P.C.R. FARIO – Laracha

“Pescador Friki”

miércoles, 8 de octubre de 2008

UN ANO DE FARIO... E DE DESFEITAS.

Pois sí, xa vai alá un ano de FARIO, e de pouca pesca, xa que botar a andar unha sociedade de pescadores come máis tempo do que quixera, e si enriba vou de pesca, a MDR vaime chimpar da casa. Ainda así hai que reflexionar:

O Xallas morto
O Ulla, grave
O Eume, sen palabras
O Catasol, outra máis
O Grande, outra desfeita
O Gallo, unha máis

E varios máis que están na lista de desaparecidos este ano... a este paso habemos conseguir queimalos todos.... eso que este era o pais dos mil ríos...

Este e o pais do "HAI QUE", explícome: todos somos moi dados a expresar a nosa opinión para mellorar a situción das nosas concas fluviais, e na barra do bar somos todos expertos e con unha morea de ideas sobre o tema: hai que facer esto.... hai que decir que fagan estoutro.... hai que repoboar os ríos.... hai que..... hai que..... pero a hora da verdade nada de nada.

Como dicía o meu abó (que Dios o teña na Gloria) "as ideas non son de quen as ten, son de quen as leva a cabo".

Hai que mollar os collóns que nos imos quedar sin o noso deporte favorito.

Dende FARIO seguiremos a pelexar porque os máis xóvenes (que son o noso futuro) aprendan a valorar todo aquelo que un día nos impulsóu a pillar unha cana de pescar e ir en busca do noso primeiro peixe, que non e outra cousa que a "NAI NATUREZA"


Un saúdo

Vilarfly